De chocomel die nergens anders zo smaakte
Er is nog een plek uit zijn jeugd die alles verklaart. Als kind was Klaas altijd onder de indruk wanneer hij bij zijn oud-tante op bezoek kwam. Een statig, monumentaal huis, een lange oprijlaan, verhalen aan de muren, een plek waar oude ambachten ooit met passie hun werk hadden gedaan. “De warme chocomel en kroket die ze altijd voor mij maakte, waren daar lekkerder dan waar dan ook.”
Het is een klein beeld, maar het draagt alles: het historische pand, de verhalen, en bovenal het gevoel dat iets gewoons, chocomel en een kroket, op de juiste plek bijzonder wordt. Jaren later maakte hij er zijn bedrijf van. Niet van de stenen, maar van dat gevoel.
· · ·
Waarom hij geen baas boven zich wilde
Toch begon zijn loopbaan niet in de horeca. Klaas studeerde eerst toegepaste economische wetenschappen, maar op de grote universiteit voelde hij zich een van velen. Hij had niet het idee dat hij daar veel zou leren over sociale vaardigheden en peoplemanagement. Dus stapte hij over naar de Hotelschool Maastricht, en daar klopte het meteen.
Vanuit de studentenvereniging werd hij gestimuleerd om activiteiten te organiseren en te ondersteunen. “Dat paste echt bij mij.” Naast de theorie leerde hij er samenwerken, organiseren en omgaan met mensen, en ontdekte hij dat gastvrijheid veel meer is dan mensen ontvangen of een evenement rondkrijgen. “Het gaat vooral om aandacht hebben voor anderen, en ervoor zorgen dat iedereen zich welkom en op zijn gemak voelt.”
Eigen baas worden was een bewuste keuze. “Zodat ik niet het gevoel had dat ik steeds gestuurd werd, maar zelf mijn keuzes maak.” Een gemiddelde week bestaat dan ook niet, en dat is precies zoals hij het wil. Een ronde langs de medewerkers, een praatje, kijken hoe alles erbij staat en of de gasten tevreden zijn, en daarnaast veel uren achter de laptop met vragen en contracten. Daarbovenop is hij secretaris van KHN Brabant en voorzitter van KHN De Leye. Stilzitten is geen optie, en dat zoekt hij ook niet.
· · ·
De eerste vijf minuten
Uit de jaren in de hotellerie, van de Hotelschool tot vooraanstaande locaties, nam Klaas één les mee die hij overal toepast. “De eerste vijf minuten zijn het belangrijkst. Als die niet goed zijn, sta je 2-0 achter met de rest.” En, voegt hij toe, de beleving begint veel eerder dan de uitgeserveerde kop koffie. “Zorg dat alles klopt.”
Die overtuiging vertaalt zich in de belofte die hij elke gast, op elke locatie, wil laten voelen. Hij vat het in twee woorden: onvergetelijk thuiskomen. Laagdrempelig, en tegelijk het gevoel dat je gerespecteerd wordt, dat jouw wens er echt toe doet. “Het antwoord is altijd: ja natuurlijk. En dan nadenken hoe.” Niet eerst bedenken of iets kan, maar eerst ja zeggen, en het dan waarmaken.
“Het antwoord is altijd: ja natuurlijk. En dan nadenken hoe.”
· · ·
Groeien kost ook iets
De Collectie groeide van één naar drie locaties, en Klaas is eerlijk over wat dat vroeg. “Groeien als bedrijf betekent ook dat je moet groeien als persoon.” Niet alleen omdat een bedrijf verandert en in een andere fase komt, maar omdat hij voelt hoe belangrijk het is jezelf te blijven ontwikkelen. Daarom zorgde hij altijd voor coaches om zich heen, en voor goede gesprekken met mensen die iets moois hadden bereikt. Hij noemt namen: Camiel Oostwegel senior, Bob Hutten, Ton van Veen. Een ondernemer die blijft leren bij wie het al lukte.
De grootste uitdaging die hij samen met zijn team overwon? Hij moet even lachen om waar hij moet beginnen. Er waren er veel: een leeg kasteel zonder iets aan muur, plafond of inventaris. De kleine dingen, te weinig koffielepeltjes, één stofzuiger. En de grote, tot stroomuitval met de gasten aan tafel. Maar de zwaarste was toch het vinden van de energie om de schade van corona in te halen. “En dan is het fijn als je dat samen met een compagnon kunt doen, waarin je elkaar aanvult, ook met energie als dat nodig is.”
· · ·
Een compagnon, een gedeeld doel
Die compagnon is Niek. Vraag Klaas waarom de samenwerking al die jaren werkt, en het antwoord is zonder opsmuk. “Niek en ik respecteren elkaar en zien bij elkaar onze toegevoegde waarde.” Ze hebben hetzelfde doel en dezelfde passie, en daardoor gaat het vanzelf. Hij zegt het met zichtbare waardering: “Het is mooi om te zien hoe Niek een echte passie heeft voor F&B en de gast, met een echte ondernemersmentaliteit.” De rust van de een, het vuur van de ander.
Hoe zorgt hij dat drie locaties met elk een eigen karakter tóch als één collectie voelen? Hetzelfde oog voor detail overal, en samen vieren waar het kan, met z'n allen een borrel drinken als er iets te vieren valt. Maar vooral: dat je overal dezelfde waarden terugziet. Hij somt ze op als kroonwaarden. Erfgoed, stijlvol, feel good, connectie, speels en uniek. Zes woorden die in elk van de drie kastelen hetzelfde moeten betekenen.
· · ·
Iets achterlaten dat ons overleeft
Historisch vastgoed beheren ziet Klaas niet als bezit, maar als verantwoordelijkheid. “Wij mogen iets bijdragen aan de geschiedenis van een historische omgeving.” Door het levendig te maken, de verhalen te delen en het oude goed te bewaren, laat je iets na. “Iets wat ons allemaal overleeft.” Zijn ambitie voor de Collectie is dan ook geen groei om de groei: gaan voor de 9+, en gasten, medewerkers en leveranciers blijven binden en boeien. Nieuwe locaties? Alleen als ze bij de kroonwaarden passen, en nooit ten koste van wat al is opgebouwd.
Energie haalt hij buiten het werk uit twee dingen. Zijn kinderen, hoe actief en positief zij in het leven staan, hoe goed het hun lukt om los te laten en te genieten. En zeilen. “Je bepaalt zelf je koers, terwijl je met de wind meevaart. Je ziet waar je naartoe gaat en geniet tegelijk van de weg ernaartoe.” Aan het einde van zo'n dag is hij voldaan en prettig moe. Het is bijna te mooi als metafoor voor hoe hij zijn bedrijf stuurt, maar hij bedoelt het gewoon letterlijk.
En wat gasten zouden moeten begrijpen van alles wat er achter de schermen gebeurt om hun dag perfect te maken? Niets, vindt Klaas, en dat is het punt. “Wij willen juist dat ze het gevoel hebben dat het vanzelf gaat, ondanks dat er best veel bij komt kijken.” Als ze dan toch iets mogen begrijpen, dan maar één ding. “Laat ze dan onze passie begrijpen.” De rest, de paniek die hij in rust verandert, mag onzichtbaar blijven. Zoals hij het van jongs af aan heeft geleerd.
Een portret uit de serie 'De mensen achter de LieverGoed Collectie'.
